KOCHANI WYBACZCIE MI, ŻE TAK BEZ POŻEGNANIA
ODCHODZĘ TRACĄC SIĘ WAM Z OCZU, I Z SUMIENIA.
NIE BĘDĘ ZABIERAŁ TU MIEJSCA I POWIETRZA,
TYM DZIECIOM SPOD SZCZĘŚLIWEJ GWIAZDY.

DOOKOŁA WICHURA ROZTAŃCZYŁA DUCHY LASU,
STARA SIĘ PRZYGOTOWAĆ NA BLIŻĄCĄ SIĘ CHWILĘ.
BŁYSKAWICA OTWIERA NIEBO REZYGNUJĄCYM,
MOŻNA WYCZUĆ TO NAPIĘCIE GROŻĄCEJ CHWILI.

A MOŻE MROK, MOŻE CZARNA MGŁA,
NIE NADEJDZIE TU.
KTOŚ ZABŁĄDZI PODEJDZIE I ZATRZYMA MNIE.
A MOŻE JA WCALE NIE CHCĘ ODEJŚĆ.
ZASKOCZYŁ MNIE STRACH.
A MOŻE JA WCALE NIE CHCĘ ODEJŚĆ!

A CHMURY ZACZĘŁY ŻAŁOŚNIE PŁAKAĆ JAKBY,
JAKBY TEŻ BYŁY ŚWIADKAMI PRZEZNACZENIA.
AŻ WRESZCIE PRZYCHODZI TEN SYGNAŁ ZAGAJENIA,
TO GRZMOT WYZNACZA POCZĄTEK RYTUAŁU.