ZRZUCAM NA SIEBIE CIĘŻAR - DESPERACKI CZYN.
PYTAŃ KILKORO MĘCZY MNIE, DECYZJI BOJĘ SIĘ.
KLATKA SCHODOWA WYROSŁA TU,
CZY MAM DO NIEJ PODEJŚĆ, CZY NIE?
JEST TYLKO KILKA SCHODÓW LECZ,
MGLISTY, TAJEMNICZY CEL.

PRZED PIERWSZYM SCHODEM JUŻ SIŁY BRAK,
KOLEJNE WYŻEJ ZDAJĄ SIĘ,
GDYBY TAK CHOCIAŻ KTOŚ POWIEDZIAŁ,
CZY ROBIĘ DOBRZE, CZY TO ŹLE.
PRZED DRUGIM RĘCE TRZĘSĄ SIĘ,
PRZEZ ŁZY NIE WIDAĆ NIC,
NIE WIEM CZY JESTEM JUŻ NA DNIE,
CZY DO GÓRY PEŁZAĆ TRZEBA SIĘ.

ILE CHWIL JUŻ MINĘŁO,
ILE GODZIN ZABRAŁ ZEGAR TU W OBCYM KRAJU.
ILE NOCY BĘDĘ ŻAŁOWAĆ
A ILE TO DNI?

Z GÓRY NA DNO SŁABY SPADNIE,
ŁATWO PRZEGRAĆ W TRUDNEJ GRZE.
TRZY SCHODY JASNE ZDAJĄ SIĘ,
ZA ROGIEM RZUCAJĄ CIEŃ.

PRZEDE MNĄ OSTATNI ZOSTAŁ KROK
DROGA POWROTNA ZGUBIŁA SIĘ.
MOGĘ BĄDŹ SPAŚĆ, BĄDŹ RUSZYĆ W PRZÓD,
SCHODY ZDRADZIECKIE OKAZAŁY SIĘ.